Kruidenrijk

Uit reacties van lezers begrijpen we dat gedacht wordt dat Venetië "Het einddoel" van onze reis zou zijn. Niets is minder waar, we gaan nog stukje verder fietsen. Jullie zullen nog geen last krijgen van ontwenningsverschijnselen, die komen later wel.
Vanmorgen hadden we een zeer uitgebreid ontbijt, wat heel goed smaakte. We kregen weer de kans om broodjes mee te nemen en mevrouw kookte water voor in de thermosfles, voor de thee onderweg. We worden verwend. Om 8.45 uur zitten we weer op het fietszadel, een nieuwe zonnige dag, 15 graden. Het landschap is glooiend met soms vervelende klimmetjes, heel bosrijk. Langs de berm groeien weer veel planten, soms ruik je de kruiden: Marjolein, Tijm en Munt. Het Vossestaartje, Kruipertje en Parasolgras zijn enkele grassen en in een schaduwrijke bosrand bloeit opeens de Cyclaam, Vingerhoedskruid, Hondstong en verschillende soorten Klokjes. Koploper maakt een foto van de Keizersmantel. Helaas zijn de ondervleugels beschadigd en zal het vlinderleven niet lang meer duren. Bij de plaats Senožeče zijn wegwerkzaamheden. Er wordt geasfalteerd en naast de weg komt een fietspad cq wandelpad. Nu is het even een stukje zanderig met grint. Wanneer we verder rijden en langs een groot huis komen waar veel vrachtwagens en busjes staan, zien we werkvolk aan tafels zitten. Een restaurant, daar hebben ze vast koffie. We voelen ons een beetje ontdaan als wij om koffie vragen en iedere aanwezige werkman aan de warme maaltijd zit, het is 10.45 uur. We begrijpen het natuurlijk wel, deze werkmensen zijn iets eerder opgestaan en aan het werk gegaan dan wij gingen fietsen. De maaltijden die worden genuttigd zien er zeer smakelijk uit op goed gevulde borden.
Verder rijden we naar Hruševje, hier maken we de keuze. Onverhard? Of toch de verharde variant, die misschien iets langer is. Het klimwerk krijgen we toch wel vandaag, maar dan liever verhard, dus op naar Postojna, een grote stad. Het klimwerk begint als we de stad verlaten, een venijnige klim. De weg loopt door bos, onder een snelweg door en weer omhoog. Na deze klim zorgen we voor de inwendige mens, 43 kilometer, 23 graden en 13.00 uur. Daarna mogen we afdalen door een weide- en bosgebied, uiteindelijk uitkomend in Kalce. Vanaf hier rijden we de route weer volgens het boekje, de verharde variant is qua aantal kilometers gelijk met de onverharde. Voor Koploper is het lastig om de route "andersom" te lezen en te volgen. De route volgens de beschrijving is naar Trieste toe en wij rijden er vandaan. Wat opvalt in de dorpen die we passeren, is dat er geen "rijtjeshuizen" zijn zoals bij ons. Het zijn mooie alleenstaande huizen met houtwerk aan het balkon, een beetje zoals Oostenrijk. We komen door een breed dal, de weides zijn erg groen en bloemrijk. Er wordt gemaaid en op "ruggetjes" gelegd zodat ze daarna in een rol kunnen worden samengeperst. Het ruikt heerlijk kruidig. Dat maken we in Nederland niet meer mee, daar is alleen Raaigras het hoofdbestanddeel van het wintervoer. De Herfststijlloos groeit ook hier weer tussen de Luzerneklaver en andere soorten. Tientallen Luzernevlinders en de Blauwtjes, vliegen erboven rond. De plaats Logatec, ligt in een breed dal; weides met Runderen en Geiten. In de winter is dit een wintersportlocatie, we zien de springschans. Daarna krijgen we een aantal lange heuvels die we moeten overbruggen, met tussenpozen stoppen we even om de benen te laten rusten. Bij een houtzagerij net voor het dorp Rovte komt een Labrador bij ons staan als we rusten. Tja,... Koploper lukt het om op te stappen en de klim te vervolgen, Marianne heeft moeite om goed op de pedalen te komen en kan geen vaart maken. Elke keer wanneer ze het probeert slaat de Hond aan en komt naar haar toe. Door het geblaf komt iemand kijken, houdt de hond onder controle zodat Marianne verder kan rijden; het laatste stuk van de beklimming. Na Rovte is er een mooie kloof waar we doorheen rijden, het water is erg helder met kleine waterval. Bij het begin van de kloof staat een bord, niet toegestaan voor vrachtauto's, dus fietsen wel, tenminste dat nemen we aan. Er zijn werkzaamheden aan de weg, daar komen we na enkele kilometers achter. Los zand, grint en keien, met een wals wordt het platgereden om daarna te worden geteerd. Gelukkig is het nog niet zover dat er teer overheen is gespoten. Op het onverharde stuk waar de wals is geweest kan weer worden gefietst. Het vervolg van de weg, nog zeker 4 á 5 kilometer naar Žiri is met zijn bobbels en kuilen door spoorvorming slecht te fietsen. We snappen wel waarom er aan de weg wordt gewerkt. Een "Bijenhotel" langs de bosrand, met wel 12 kasten erin zien we als we verder rijden, we horen de Bijen zoemen. In Žiri zoeken we naar een overnachtingsplaats en dat lukt, al is het wel de laatste kamer die vrij is. Alsof het zo moet zijn. Lekker douchen, een drankje en lekker eten, daarna weer op tijd gaan slapen.
Vandaag 85 kilometer, 901 klimmeters en maximale temperatuur 27 graden.

Wout: De Jongens van de "groene motor" kregen nog een week extra vakantie? Moet niet gekker worden, "aan de slag". Vlinders gelukkig in overvloed maar daar zorgen de boeren zelf voor. De weides zijn vol met planten en niet alleen met gras. De boeren zaaien zelfs Luzerneklaver in, voor de Insecten en ook voor de Bijen.